zondag 12 juni 2016

Wie schrijft, die blijft!


De laatste tijd ben ik mezelf vragen aan het stellen, die helpen me wat meer richting te geven in wat ik wil , wat ik belangrijk vind en waar ik meer tijd aan wil besteden.Normaal gesproken wil ik namelijk heel veel en kan ik maar weinig van die dingen daadwerkelijk doen of bereiken. Gevolg: ik raak gefrustreerd. Dus: hoe zorg ik dat ik minder wil? Wat wil ik ECHT? Waar wil ik me op gaan richten en wat is bijzaak? Door dit te beantwoorden blijf ik niet cirkelen in rondjes, maar kan ik mijns inziens echt weer vooruit.

Langzaamaan krijg ik door het beantwoorden van die vragen steeds meer momentjes dat ik door de bomen het bos opnieuw begin te zien. En dat ik dankbaar wordt voor de dingen en mensen om mij heen. Precies de opzet.

Wat ik bij navraag (aan mezelf) belangrijk blijk te vinden is: dingen creëren. Hiermee maak ik mezelf blij. Maar omdat mijn tijd beperkt is, zo merk ik, moet ik het zoeken in kleine dingen. Of dit nu een schets  in mijn schetsboek is, een klein schilderijtje, een armbandje, een gedichtje óf een klein stukje schrijven op mijn blog maakt niet uit. Dit alles valt onder creëren.

Schrijven is dus een van die dingen, die ik meer wil gaan doen. Goed dat ik dit nu weet. De afgelopen maanden heb ik deze blog laten verslonzen, maar dat is niet wat het verdient. Vandaar dat ik mezelf prikkel met de klassieke uitspraak: "Wie schrijft, die blijft". Wat ik daar zelf dan ook mee bedoel. Het hoeft niet gelijk een heel boek te zijn. Hoewel dat wel leuk zou zijn. Maar: laat ik klein beginnen. En dan zien we wel.


woensdag 6 januari 2016

Nieuwe ronde, nieuwe kansen: happy 2016!

Een nieuw jaar: het geeft mij altijd een schone lei gevoel. Hoewel iedereen zegt dat goede voornemens toch geen stand houden, put ik er toch altijd mijn positieve energie uit. Gezonder eten, meer sporten, meer rust, beter plannen. Ach, het zijn cliches, natuurlijk, maar niet geschoten...?
Maar het allergrootste voornemen is toch wel: MEER KUNST in 2016! En of dat nu is in de vorm van een blog, waarin ik mezelf laat inspireren door andermans kunst of zelf een kunstwerk maak: ik ga er vandaag mee aan de slag!

Bijvoorbeeld het kunstwerk Leda en de Zwaan, een werk naar Michelangelo van ca. 1530. Dit werk stamt uit het Idealisme, wat weer met Plato's theorie van de vormen verbonden is.  In deze stroming bepalen idealen hoe de kunstenaar de wereld uiteindelijk op het canvas afbeeldt. Zo wordt in dit werk, net als door Michelangelo,het lichaam geïdealiseerd en enorm gespierd en ook disproportioneel weergegeven. Zelf vind ik het prachtig:

Bron: Kunst Begrijpen, Stephen Little, 2007 (pag. 29)

Deze kunststroming vind ik fascinerend, want hoewel onze idealen wat gewijzigd zijn (let bijvoorbeeld op de cupmaat van Lena) zijn we in de 21e eeuw in feite nog niet zo anders als toen. Alleen nu hebben we Photoshop :)

dinsdag 6 oktober 2015

Nachtburgemeester van Rotterdam

Er zijn weinig mensen eigenzinniger, vergeleken met Jules Deelder. Zijn gedichten zijn grappig, ontroerend, droog, nuchter, mooi, zeer kort of juist langer en doen je over dingen nadenken.

Jules Deelder - Nachtburgemeester van Rotterdam

Een voorbeeld daarvan:

DAT JE TEWEEGBRENGT

Dat je teweegbrengt
is van meer belang
dan wat je teweegbrengt

Hij blijft in elk geval in mijn hoofd rondzingen. Het gedicht "Voor Ari" dat Deelder voor zijn dochter schreef, vind ik prachtig. In de fietsbuis van de Benelux-tunnel, waar ik rond 2003 zo ongeveer naast woonde, is dit gedicht in de muur met tegels vastgelegd. Omdat dit volgens zeggen letterlijk één van de langste gedichten ter wereld is, ademt deze fietser die er een filmpje van gemaakt heeft, aan het einde van het gedicht minstens vier keer zo zwaar als aan het begin.

Een ander gedicht wat me steeds pakt is "Vader op Zoon":

VADER OP ZOON

We liepen door de duinen
Het was een uur of vier
We zagen de ochtend gloren
We waren verschrikkelijk hier

Er werd geen woord gesproken
De stilte was genoeg
We werden opnieuw geboren
We waren in korte broek

M’n vader en ik en m’n vader
We wisten méer dan ooit
dat wij dezelfde waren
en die verandert nooit.

Hoewel ik noch vader, noch zoon ben, ben ik wel moeder van een zoon èn ook dochter van een vader. Ik kan me dus wel een inbeelding maken van de voorgestelde situatie.

Je familie zoek je niet uit. Ze kan soms het bloed onder je nagels vandaan halen. Anderzijds is het bijzonder te bedenken, dat je zo verbonden bent met een groep mensen, met betrekking tot de bloedband, terwijl je soms qua inzichten lichtjaren van elkaar verwijderd kan zijn. En wat betreft je ouders: hadden zij elkaar niet ontmoet of op bepaalde momenten andere keuzes gemaakt in hun leven, dan zou je er domweg niet zijn geweest...!

Het is een leuke speling van de natuur, dat voordat je het goed en wel in de gaten hebt, je plotseling bent gaan lijken op je vader en/of moeder, met alle ergerlijke trekjes aan toe. Maar, zoals Deelder al wist, had je dit dus eigenlijk nooit kunnen voorkomen, want "je bent dezelfde en die verandert nooit". Ik moet me dan ook nu al bedenken, dat ook Felix zich ooit aan mij zal gaan ergeren en tegelijkertijd: dat hij meer op mij zal lijken dan hem zelf lief is.

Maar dat is, mits ik het gedicht juist interpreteer, niet waar het Deelder hier om gaat. Wat hij wil overbrengen in de coupletten is, het moment dat je je ineens realiseert dat je je met die ander, zonder dat je daar woorden voor nodig hebt, ontzettend verbonden voelt. Dat is een heel mooi moment, wat ikzelf nu meerdere keren heb ervaren. Geweldig dat Deelder dit in een vers heeft weten te vatten.


Sinds de geboorte van Felix in februari 2014, ben ik me -meer dan ik al was- bewust van hoe snel het leven gaat. Soms heb ik het gevoel dat ik alle rollen tegelijkertijd beleef. Dat ik mezelf nog wel het kind kan voelen, maar nu ook veel meer mijn ouders begrijp in wat zij hebben doorgemaakt toen ik nog klein was. De tijd blijft voort-zoeven, want ik zie Felix ook snel opgroeien. De tijd die je met je dierbaren doorbrengt blijkt kostbaar: ik kan maar beter "verschrikkelijk hier" zijn op zulke momenten. 

maandag 7 september 2015

Schatkist

Het is zo leuk als je iets hebt gevonden, dat je geweldig vindt om te doen. Een bepaalde hobby of activiteit. Dat kan een sport zijn, iets creatiefs of iets anders, waar je maar geen genoeg van krijgt. Iets wat je het allerliefste zou willen doen in ieder uurtje dat je voor jezelf hebt. Iets waar je je mee kunt opladen met nieuwe positieve energie. Dat zou iedereen moeten hebben.

Voor mij is dat nu Kunst&Canvas en alles wat daar bij hoort. Dat is inmiddels best een behoorlijk rijtje: natuurlijk het schilderen van nieuwe werken, verder het mooi maken en bijhouden van de webshop, het bedenken van ideeën, bijvoorbeeld voor nieuwe schilderijen en marketing hiervan, schrijven van blogs, nieuwe content maken voor Instagram en Facebook, deelnemen aan events, contact onderhouden met leveranciers en nog veel meer, Het complete pakket vind ik geweldig, ook al hoort daar soms acquisitie (eng!) en boekhouding (saai!) bij.

Het heeft even geduurd door vakantiedrukte op mijn werk, mijn eigen vakantie en een verbouwing van de badkamer, maar ik kan het nu weer lekker oppakken. Daar heb ik veel zin in, want er staat nog best wat op stapel.

Als ik met Kunst&Canvas aan de slag mag gaan, voelt het voor mij als een schatkist die open gaat. Zoals je dit in tekenfilms wel ziet: de inhoud van de schatkist geeft een goudgele gloed op je gezicht en je ogen gaan ervan sprankelen:

bron plaatje: YouTube 

Voor mijn gevoel ben ik pas net begonnen, dus ik hoop er nog lang mee door te kunnen gaan. Ik gun iedereen zo'n hobby, maak er tijd voor, het zal je goed doen!

Actiefoto :)


maandag 3 augustus 2015

Zuurstokje

Kleuren hebben altijd een aantrekkingskracht op me. Het liefst heldere en diepe kleuren. Zoals bepaalde bloemen een intense kleur kunnen hebben. Of de lucht, of in sommige landen de zee... En dan bij voorkeur een combinatie van deze diepe kleuren, daar omring ik me graag mee, op welke manier dan ook. Dat heb ik altijd al gehad. Het heeft eigenlijk een beetje iets kinderlijks...


Het heldere paars van deze bloem werkt bijna hypnotiserend op me!
Zo blauw!
Bijnaam, die ik rond mijn twintigste dan ook van een vriendin kreeg, vanwege deze liefde voor kleur, vaak terugkomend in mijn kledingkeuze, was "zuurstokje". En prompt gaf ze me een felroze gestreepte strandtas en een strandlaken met krachtig oranje en blauwe figuren erop. Ik was er heel gelukkig mee =)

Wat ik dan ook fantastisch vind, is als de regenboog verschijnt aan de hemel. Eerst al die donkere lucht, waar hij vaak zo mooi tegen afsteekt. De zon, die de rest van het decor goed uitlicht. Met een dergelijk weerfenomeen is het zeer waarschijnlijk dat je een regenboog gaat zien. Ik probeer op zo'n moment als het maar enigszins kan naar het raam te gaan -of beter: de deur uit te lopen- om er een glimp van op te vangen. En er zo lang als mogelijk van te genieten.


Daar zul je 'm hebben...!
Zo'n mooi natuurverschijnsel doet me altijd beseffen dat me dat moment gegeven wordt. En dat ik er maar beter naar kan kijken, omdat het echt een cadeautje is. De rest vergeet dan ik even.

Dat besef heb ik proberen te vatten in een gedicht (in mijn notitieblokje). Later maakte ik er een schilderij bij. Het werk hangt bij mij bovenaan het trapgat, waar ik iedere dag meermaals langsloop, zodat ik mezelf er steeds aan blijf herinneren.


Mét gouden lijst :)

maandag 13 juli 2015

Hondkat

Hoewel ik echt een hondenmens ben, vind ik katten over het algemeen erg grappig in hun doen en laten. Ik moet vaak lachen om de bekende kattenfilmpjes op YouTube als ze zich groots voordoen tegenover hun spiegelbeeld of als ze per ongeluk mis springen naar hun schaduw en achter de bank verdwijnen, of als je ze ziet schrikken van broodroosters. Maar ook het subtiele vissen met hun klauwtje richting je bord als je net iets lekkers eet. Of als ze maar blijven draaien op je schoot, al klauwend op je nieuwe broek en uiteindelijk met hun aars richting je gezicht uiteindelijk een plekje weten te vinden.

Mijn zus had ooit een rode kater. Ze was vastberaden toen ze naar het asiel ging: ze wilde daar een rode kater uitzoeken. Om in Jan Kruis' humor te spreken hadden ze in het asiel de -er eraf gehaald en nam mijn zus uiteindelijk een rode kat mee naar huis.
Maar wat een leuk beest was dat zeg! Hij heette Tom. Ik paste wel eens op, als mijn zus op vakantie ging. Zodra je de deur opendeed begon hij verhalen tegen je te vertellen. Hij was oprecht blij met je komst, ging hem niet eens om het eten. Ik bleef vaak een tijdje met hem op de bank zitten, een tv-programma kijken. Even later haalden we samen de post, beneden in het appartement. Dan namen we de lift en wandelden we lekker een stukje door de entree en langzaamaan weer terug. Dat was hij gewend te doen met mijn zus of haar vriend. En als ik dan weer wegging, dan zei hij me ook een soort van gedag. Eigenlijk was het een soort hondkat.


www.kunstencanvas.nl
Mijn zus en haar vriend hebben na zijn dood na verloop van tijd toch weer nieuwe katten genomen. Dit keer twee, zusje en broertje van elkaar. Waarbij de poes clipjes van stroopwafelverpakkingen apporteert en de zwarte kater mijns inziens een typische, gereïncarneerde (buitenlandse) filosoof is. Dit, vanwege zijn voorkeur voor "buitenlands" eten en de neiging om bijna onzichtbaar te worden en vanuit hoekjes uit het raam te staren.



Dichter bij huis hebben we de Daktijger: een trotse verschijning, die nog het meest weg heeft van een Turkse Angora (even gegoogled dus. Nogmaals: ik ben geen kattenmens...). In de ochtend maakt hij zijn ronde over de daken van buren, terwijl hij in zijn eigen bubbel leeft. Hij voelt zich een ware krijger, die het liefst op de uiterste punt van de klokgevel gaat zitten. De zwaluwen scheren plagend langs zijn kop en volgens mij denkt hij er echt ooit één te vangen. Dat heb ik 'm tot op heden nog niet zien doen. Ik verwacht hem dan ook nog regelmatig terug te zien. Al met al vind ik katten maar rare beesten, maar ik heb ook veel bewondering voor ze.

zondag 28 juni 2015

Note to self

Al sinds jaar en dag draag ik notitieboekjes met me mee. Voor die ene geniale ingeving...oef, je zal maar geen papier bij je hebben! En al heeft de (digitale) tijd geleerd dat je niet altijd papier nodig hebt, ik vind het vaak nog steeds het fijnst.

Het enige is dat je in de loop van de tijd ook te veel van die boekjes kan hebben verzameld. Dat komt omdat ze vaak leuk zijn vormgegeven. Bovendien zie je ze als kleine schatkistjes als ze eenmaal volgekrabbeld zijn. Het worden er steeds meer. En al die losse blaadjes met die "notes to self" zijn uiteindelijk niet echt meer overzichtelijk. Dan weet je het: soms moet je gewoon opruimen.


Mijn notitieboekjes

En wat die opruimsessies je niet opleveren! Zoals recepten voor appeltaart met kokos en gemberjam of cocktails met rare zelfbedachte namen, zoals "Big Smurf Assassination" (met blauwe limonade, roomijs en een scheut frambozensiroop). Muziek- en boekentips, bijvoorbeeld voor boeken van Sylvia Witteman: Staatsieportret van een stofzuiger en De Troost van een warm visje. Ook te vinden in de notitieboekjes: heel veel handige tips, waar ik veel profijt van zou hebben gehad als ik ze niet alleen had opgeschreven maar tevens had toegepast: triggerpoint-massage, 3 minuten mediteren per dag, en persoonlijke efficiëntie volgens "doe het nu"-principe, om maar een indruk te geven.
Verder oneindig veel to do's, waarvan ik sommige uiteindelijk maar gewoon in het rijtje "To do ever" heb gezet en een aantal bestsellers door M.M. van der Wal in blurb-formaat.
En genoteerde wachtwoorden, die ik nu zo langzamerhand in een beter systeem aan het vastleggen ben...

Het belangrijkste wat dit doorbladeren mijn opleveren is heel veel inspiratie voor nieuwe schilderijen! Deze is ontstaan door een simpel krabbeltje in een van mijn boekjes op het moment dat ik het zingen van een merel waarnam:



Maar ook een gedichtje, wat ik al eerder had geschreven, verraste mij toen ik mijn notitieboekje opnieuw doorlas. Ook hier besloot ik een schilderij van te maken:


www.kunstencanvas.nl

Zo krijgen deze notities voor mij een nieuwe waarde. Door de schilderijen op te hangen heb ik tevens een manier gevonden om ze te delen met anderen.