dinsdag 6 oktober 2015

Nachtburgemeester van Rotterdam

Er zijn weinig mensen eigenzinniger, vergeleken met Jules Deelder. Zijn gedichten zijn grappig, ontroerend, droog, nuchter, mooi, zeer kort of juist langer en doen je over dingen nadenken.

Jules Deelder - Nachtburgemeester van Rotterdam

Een voorbeeld daarvan:

DAT JE TEWEEGBRENGT

Dat je teweegbrengt
is van meer belang
dan wat je teweegbrengt

Hij blijft in elk geval in mijn hoofd rondzingen. Het gedicht "Voor Ari" dat Deelder voor zijn dochter schreef, vind ik prachtig. In de fietsbuis van de Benelux-tunnel, waar ik rond 2003 zo ongeveer naast woonde, is dit gedicht in de muur met tegels vastgelegd. Omdat dit volgens zeggen letterlijk één van de langste gedichten ter wereld is, ademt deze fietser die er een filmpje van gemaakt heeft, aan het einde van het gedicht minstens vier keer zo zwaar als aan het begin.

Een ander gedicht wat me steeds pakt is "Vader op Zoon":

VADER OP ZOON

We liepen door de duinen
Het was een uur of vier
We zagen de ochtend gloren
We waren verschrikkelijk hier

Er werd geen woord gesproken
De stilte was genoeg
We werden opnieuw geboren
We waren in korte broek

M’n vader en ik en m’n vader
We wisten méer dan ooit
dat wij dezelfde waren
en die verandert nooit.

Hoewel ik noch vader, noch zoon ben, ben ik wel moeder van een zoon èn ook dochter van een vader. Ik kan me dus wel een inbeelding maken van de voorgestelde situatie.

Je familie zoek je niet uit. Ze kan soms het bloed onder je nagels vandaan halen. Anderzijds is het bijzonder te bedenken, dat je zo verbonden bent met een groep mensen, met betrekking tot de bloedband, terwijl je soms qua inzichten lichtjaren van elkaar verwijderd kan zijn. En wat betreft je ouders: hadden zij elkaar niet ontmoet of op bepaalde momenten andere keuzes gemaakt in hun leven, dan zou je er domweg niet zijn geweest...!

Het is een leuke speling van de natuur, dat voordat je het goed en wel in de gaten hebt, je plotseling bent gaan lijken op je vader en/of moeder, met alle ergerlijke trekjes aan toe. Maar, zoals Deelder al wist, had je dit dus eigenlijk nooit kunnen voorkomen, want "je bent dezelfde en die verandert nooit". Ik moet me dan ook nu al bedenken, dat ook Felix zich ooit aan mij zal gaan ergeren en tegelijkertijd: dat hij meer op mij zal lijken dan hem zelf lief is.

Maar dat is, mits ik het gedicht juist interpreteer, niet waar het Deelder hier om gaat. Wat hij wil overbrengen in de coupletten is, het moment dat je je ineens realiseert dat je je met die ander, zonder dat je daar woorden voor nodig hebt, ontzettend verbonden voelt. Dat is een heel mooi moment, wat ikzelf nu meerdere keren heb ervaren. Geweldig dat Deelder dit in een vers heeft weten te vatten.


Sinds de geboorte van Felix in februari 2014, ben ik me -meer dan ik al was- bewust van hoe snel het leven gaat. Soms heb ik het gevoel dat ik alle rollen tegelijkertijd beleef. Dat ik mezelf nog wel het kind kan voelen, maar nu ook veel meer mijn ouders begrijp in wat zij hebben doorgemaakt toen ik nog klein was. De tijd blijft voort-zoeven, want ik zie Felix ook snel opgroeien. De tijd die je met je dierbaren doorbrengt blijkt kostbaar: ik kan maar beter "verschrikkelijk hier" zijn op zulke momenten. 

maandag 7 september 2015

Schatkist

Het is zo leuk als je iets hebt gevonden, dat je geweldig vindt om te doen. Een bepaalde hobby of activiteit. Dat kan een sport zijn, iets creatiefs of iets anders, waar je maar geen genoeg van krijgt. Iets wat je het allerliefste zou willen doen in ieder uurtje dat je voor jezelf hebt. Iets waar je je mee kunt opladen met nieuwe positieve energie. Dat zou iedereen moeten hebben.

Voor mij is dat nu Kunst&Canvas en alles wat daar bij hoort. Dat is inmiddels best een behoorlijk rijtje: natuurlijk het schilderen van nieuwe werken, verder het mooi maken en bijhouden van de webshop, het bedenken van ideeën, bijvoorbeeld voor nieuwe schilderijen en marketing hiervan, schrijven van blogs, nieuwe content maken voor Instagram en Facebook, deelnemen aan events, contact onderhouden met leveranciers en nog veel meer, Het complete pakket vind ik geweldig, ook al hoort daar soms acquisitie (eng!) en boekhouding (saai!) bij.

Het heeft even geduurd door vakantiedrukte op mijn werk, mijn eigen vakantie en een verbouwing van de badkamer, maar ik kan het nu weer lekker oppakken. Daar heb ik veel zin in, want er staat nog best wat op stapel.

Als ik met Kunst&Canvas aan de slag mag gaan, voelt het voor mij als een schatkist die open gaat. Zoals je dit in tekenfilms wel ziet: de inhoud van de schatkist geeft een goudgele gloed op je gezicht en je ogen gaan ervan sprankelen:

bron plaatje: YouTube 

Voor mijn gevoel ben ik pas net begonnen, dus ik hoop er nog lang mee door te kunnen gaan. Ik gun iedereen zo'n hobby, maak er tijd voor, het zal je goed doen!

Actiefoto :)


maandag 3 augustus 2015

Zuurstokje

Kleuren hebben altijd een aantrekkingskracht op me. Het liefst heldere en diepe kleuren. Zoals bepaalde bloemen een intense kleur kunnen hebben. Of de lucht, of in sommige landen de zee... En dan bij voorkeur een combinatie van deze diepe kleuren, daar omring ik me graag mee, op welke manier dan ook. Dat heb ik altijd al gehad. Het heeft eigenlijk een beetje iets kinderlijks...


Het heldere paars van deze bloem werkt bijna hypnotiserend op me!
Zo blauw!
Bijnaam, die ik rond mijn twintigste dan ook van een vriendin kreeg, vanwege deze liefde voor kleur, vaak terugkomend in mijn kledingkeuze, was "zuurstokje". En prompt gaf ze me een felroze gestreepte strandtas en een strandlaken met krachtig oranje en blauwe figuren erop. Ik was er heel gelukkig mee =)

Wat ik dan ook fantastisch vind, is als de regenboog verschijnt aan de hemel. Eerst al die donkere lucht, waar hij vaak zo mooi tegen afsteekt. De zon, die de rest van het decor goed uitlicht. Met een dergelijk weerfenomeen is het zeer waarschijnlijk dat je een regenboog gaat zien. Ik probeer op zo'n moment als het maar enigszins kan naar het raam te gaan -of beter: de deur uit te lopen- om er een glimp van op te vangen. En er zo lang als mogelijk van te genieten.


Daar zul je 'm hebben...!
Zo'n mooi natuurverschijnsel doet me altijd beseffen dat me dat moment gegeven wordt. En dat ik er maar beter naar kan kijken, omdat het echt een cadeautje is. De rest vergeet dan ik even.

Dat besef heb ik proberen te vatten in een gedicht (in mijn notitieblokje). Later maakte ik er een schilderij bij. Het werk hangt bij mij bovenaan het trapgat, waar ik iedere dag meermaals langsloop, zodat ik mezelf er steeds aan blijf herinneren.


Mét gouden lijst :)

maandag 13 juli 2015

Hondkat

Hoewel ik echt een hondenmens ben, vind ik katten over het algemeen erg grappig in hun doen en laten. Ik moet vaak lachen om de bekende kattenfilmpjes op YouTube als ze zich groots voordoen tegenover hun spiegelbeeld of als ze per ongeluk mis springen naar hun schaduw en achter de bank verdwijnen, of als je ze ziet schrikken van broodroosters. Maar ook het subtiele vissen met hun klauwtje richting je bord als je net iets lekkers eet. Of als ze maar blijven draaien op je schoot, al klauwend op je nieuwe broek en uiteindelijk met hun aars richting je gezicht uiteindelijk een plekje weten te vinden.

Mijn zus had ooit een rode kater. Ze was vastberaden toen ze naar het asiel ging: ze wilde daar een rode kater uitzoeken. Om in Jan Kruis' humor te spreken hadden ze in het asiel de -er eraf gehaald en nam mijn zus uiteindelijk een rode kat mee naar huis.
Maar wat een leuk beest was dat zeg! Hij heette Tom. Ik paste wel eens op, als mijn zus op vakantie ging. Zodra je de deur opendeed begon hij verhalen tegen je te vertellen. Hij was oprecht blij met je komst, ging hem niet eens om het eten. Ik bleef vaak een tijdje met hem op de bank zitten, een tv-programma kijken. Even later haalden we samen de post, beneden in het appartement. Dan namen we de lift en wandelden we lekker een stukje door de entree en langzaamaan weer terug. Dat was hij gewend te doen met mijn zus of haar vriend. En als ik dan weer wegging, dan zei hij me ook een soort van gedag. Eigenlijk was het een soort hondkat.


www.kunstencanvas.nl
Mijn zus en haar vriend hebben na zijn dood na verloop van tijd toch weer nieuwe katten genomen. Dit keer twee, zusje en broertje van elkaar. Waarbij de poes clipjes van stroopwafelverpakkingen apporteert en de zwarte kater mijns inziens een typische, gereïncarneerde (buitenlandse) filosoof is. Dit, vanwege zijn voorkeur voor "buitenlands" eten en de neiging om bijna onzichtbaar te worden en vanuit hoekjes uit het raam te staren.



Dichter bij huis hebben we de Daktijger: een trotse verschijning, die nog het meest weg heeft van een Turkse Angora (even gegoogled dus. Nogmaals: ik ben geen kattenmens...). In de ochtend maakt hij zijn ronde over de daken van buren, terwijl hij in zijn eigen bubbel leeft. Hij voelt zich een ware krijger, die het liefst op de uiterste punt van de klokgevel gaat zitten. De zwaluwen scheren plagend langs zijn kop en volgens mij denkt hij er echt ooit één te vangen. Dat heb ik 'm tot op heden nog niet zien doen. Ik verwacht hem dan ook nog regelmatig terug te zien. Al met al vind ik katten maar rare beesten, maar ik heb ook veel bewondering voor ze.

zondag 28 juni 2015

Note to self

Al sinds jaar en dag draag ik notitieboekjes met me mee. Voor die ene geniale ingeving...oef, je zal maar geen papier bij je hebben! En al heeft de (digitale) tijd geleerd dat je niet altijd papier nodig hebt, ik vind het vaak nog steeds het fijnst.

Het enige is dat je in de loop van de tijd ook te veel van die boekjes kan hebben verzameld. Dat komt omdat ze vaak leuk zijn vormgegeven. Bovendien zie je ze als kleine schatkistjes als ze eenmaal volgekrabbeld zijn. Het worden er steeds meer. En al die losse blaadjes met die "notes to self" zijn uiteindelijk niet echt meer overzichtelijk. Dan weet je het: soms moet je gewoon opruimen.


Mijn notitieboekjes

En wat die opruimsessies je niet opleveren! Zoals recepten voor appeltaart met kokos en gemberjam of cocktails met rare zelfbedachte namen, zoals "Big Smurf Assassination" (met blauwe limonade, roomijs en een scheut frambozensiroop). Muziek- en boekentips, bijvoorbeeld voor boeken van Sylvia Witteman: Staatsieportret van een stofzuiger en De Troost van een warm visje. Ook te vinden in de notitieboekjes: heel veel handige tips, waar ik veel profijt van zou hebben gehad als ik ze niet alleen had opgeschreven maar tevens had toegepast: triggerpoint-massage, 3 minuten mediteren per dag, en persoonlijke efficiëntie volgens "doe het nu"-principe, om maar een indruk te geven.
Verder oneindig veel to do's, waarvan ik sommige uiteindelijk maar gewoon in het rijtje "To do ever" heb gezet en een aantal bestsellers door M.M. van der Wal in blurb-formaat.
En genoteerde wachtwoorden, die ik nu zo langzamerhand in een beter systeem aan het vastleggen ben...

Het belangrijkste wat dit doorbladeren mijn opleveren is heel veel inspiratie voor nieuwe schilderijen! Deze is ontstaan door een simpel krabbeltje in een van mijn boekjes op het moment dat ik het zingen van een merel waarnam:



Maar ook een gedichtje, wat ik al eerder had geschreven, verraste mij toen ik mijn notitieboekje opnieuw doorlas. Ook hier besloot ik een schilderij van te maken:


www.kunstencanvas.nl

Zo krijgen deze notities voor mij een nieuwe waarde. Door de schilderijen op te hangen heb ik tevens een manier gevonden om ze te delen met anderen.

vrijdag 19 juni 2015

Marsman-methode

Soms ben je zo druk en geabsorbeerd in je gewone leven, dat je je niet meer bewust bent van de bijzonderheid van de dingen om je heen. We rijden in onze auto's, we doen onze boodschappen in de supermarkt, we bellen met onze telefoons, we gaan hardlopen in het park, etc. om zo maar eens wat te noemen. Maar als je die dingen eens stuk voor stuk gaat analyseren, dan kom je erachter hoe vreemd die dingen stuk voor stuk zijn.... als je niet van deze planeet zou zijn. Craig Raine schreef daar in 1979 eens een gedicht over: A MartianSends a Postcard Home. Ooit kreeg ik dit als onderwerp in een Engelse les en ik ben het daarna nooit vergeten. Het heeft indruk op me gemaakt, want ik vond het geweldig hoe normale, dagelijkse dingen zo prachtig kunnen worden omschreven, dat je er nog lang over na blijft denken.

Ballpointtekening, uitgeknipt en op een cassetteband-kartonnetje geplakt (d.d. +/- 1996)

Tegenwoordig pas ik het zo nu en dan eens toe als een meditatie-oefening. Verveeld met wat ik op dat moment aan het doen ben, bedenk ik me ineens: maar wacht eens, waaróm doe ik wat ik doe? En zo analyseer ik bijvoorbeeld waarom ik de vaatwasser aan het uit- en inruimen ben. Ik word me gewaar van hoe vreemd het eigenlijk is, om de kopjes en borden van de ene plek naar de andere te verplaatsen, het ene moment vies en het andere weer schoon. In de file bedenk ik me hoe vreemd het is om allemaal in je eigen kleine hokje met wielen in rijtjes achter elkaar te staan en te wachten. En op mijn werk bij IKEA moet ik altijd een beetje gniffelen wanneer hordes mensen grote karren met platte pakketten ombeurten wegrijden en passend proberen te schikken in hun eigen voertuigen.

Ik noem het de Marsman-methode. En het werkt: hoe chagrijnig ik ook ben, pas ik 'm toe, dan moet ik altijd even glimlachen.


zaterdag 13 juni 2015

Quincy

Quincy was van 2008 tot 2011 onze hond. Als dame op leeftijd, een Westie van ruim 10 jaar oud, kwam ze eigenlijk heel plotseling bij ons. Christian en ik hadden het er wel eens over gehad, dat we het best leuk zouden vinden om een hondje te nemen. Tot dan toe niets concreets. Maar toen was daar Quincy: door de vrouw van zijn baas werden Christian en Quincy aan elkaar voorgesteld. Het bleek liefde op het eerste gezicht, wederzijds. Quincy kon niet meer verzorgd worden door haar eerdere baasje, want die werd opgenomen in een verpleeghuis. Christian vroeg me of wij haar in huis wilden nemen. Ik kon alleen maar ja zeggen natuurlijk.



Quincy had een heel eigen karakter en we moesten vaak om haar lachen. Die keren dat ze niet vooruit te branden was tijdens een blokje om. Of, als het regende, zich al schrap te zetten in de deuropening, waarna we haar maar gewoon onder de arm meenamen naar het einde van de straat, zodat ze tenminste snel naar huis zou hobbelen. Ook haar enthousiasme als je het woord "koekje" noemde: dan maakte ze kleine sprongetjes -iets wat ze normaal niet deed- omdat ze iets lekkers zou krijgen. Het grappigste was het wel als ze een hond of ander dier op tv zag: dan rende ze naar de tv en klom half op de tv-kast om tegen het beeldscherm aan te blaffen. En verder was het ontzettend schattig om te zien hoe dol Quincy op Christian was en hoe ze naar hem uitkeek als ie bijna thuiskwam. 

Met Quincy hebben we veel bij de dierenarts gezeten. Ze was zogezegd een "maandagmorgenmodelletje". Veel klachten die in eerste instantie niet makkelijk konden worden opgelost. Later bleek er toch een behandeling, die goed aansloeg, waardoor ze begin 2011 voor haar doen -en haar leeftijd- vrij fit was. Helaas overleed ze in april aan ouderdom.

Dag lieve Quincy, bedankt voor de mooie tijd samen. Ik ben blij dat we je nog een aantal mooie jaren hebben kunnen geven.

schilderij met gedicht Waf! hond
www.kunstencanvas.nl



woensdag 10 juni 2015

Genieten


Lang vond ik het moeilijk om te genieten. Vroeger wist ik eigenlijk niet eens wat het precies was. Ik weet nog dat ik mijn vader zo rond mijn 15e eens vroeg wat dat nou eigenlijk was: genieten. Hij antwoordde dat genieten was dat je je bedenkt dat je iets erg fijn vindt, wat je op dat moment doet of waar je bent bijvoorbeeld. Zo simpel dus dacht ik. Maar tegelijkertijd zo moeilijk! Me ergens op verheugen lukte en ook het achteraf mijmeren over wat geweest was. Maar de momenten die het waard waren om van te genieten, waren voorbij voordat ik het wist. Dat vond ik jammer. Vanaf dat moment werd dat mijn missie: je bedenken dat iets leuk of fijn is op het moment dat je het beleeft.
Pas nu, na twintig jaar, durf ik volmondig te zeggen dat het me soms echt lukt om te genieten op de momenten, die er toe doen. Ik heb in de afgelopen jaren geleerd over mindfulness, waardoor ik me bewust ben geworden van het Hier&Nu. Maar laat ik eerlijk zijn: ik ben nog lang geen Zen-boeddhist (dat komt over 30 jaar pas). Het lukt me lang niet altijd. Dan ben ik te gehaast of gestresst, zoals iedereen dat wel kent. Als het me wel lukt, kan ik mijn batterijtje echt opladen met die geniet-momenten. Vooral Christian en Felix dragen er in grote mate aan bij. Felix is mijn kleine inspirator op dat gebied ^^


Heerlijk zen

En ook helpt het om echt eens op je krent stil te gaan zitten, niks doen, bij voorkeur in de zon. Zoals gisteren, heerlijk!


Belangrijk, dus ik zorg ervoor dat ik blijf oefenen in genieten! Ik verheug me er nu al op...

Wijsheid op een tegel

maandag 1 juni 2015

We zijn "live"!

Vandaag was de Grote Dag: vandaag heb ik www.kunstencanvas.nl gelanceerd! Ik voelde de deadline al enige weken. Kreeg ik het wel allemaal op tijd voor elkaar? Met de spaarzame tijd die ik tot mijn beschikking had, kon ik steeds maar een beetje doen. Werken, moederen, huishouden, sporten, sociale afspraken en een leuke echtgenote zijn... Maar toch is het gelukt: ik heb op aanraden van Christian de kleine stapjes die ik deed steeds gevierd als een puntje wat ik op mijn to-do-lijstje kon afvinken. En het werkte. Ik moest me niet concentreren op dat wat nog niet was gedaan, maar op dat wat ik al gedaan had. Dat voelde inderdaad goed. Hoera, weer iets gedaan!


Grand Opening

En vandaag vierde ik al die kleine punten bij elkaar: ik ben "live"! Wat een bijzonder gevoel om de virtuele deuren van je eigen webshop te mogen openen. Ik heb me uitgeleefd op de cupcakes die het geheel feestelijk aankleedden. Ik heb -midden op de dag- een fles bubbels opengemaakt ("Dat zouden meer mensen moeten doen!") en ik heb zelfs nog gespeecht! Ik was me er super van bewust dat dit een speciaal moment was. Zo trots!

Kunst&Canvas cupcakes :)

Natuurlijk moet er nog steeds heel veel gedaan worden. Nieuwe werken schilderen (nog zoveel inspiratie te verwerken), blogs schrijven, marketing, acquisitie, social media. Eigenlijk ben ik pas net begonnen. Maar... voorlopig heb ik deze mijlpaal behaald. En ik ga er super van genieten om de rest van het avontuur te beleven, want ik vind het allemaal heel erg leuk om te doen en te maken. It ticks all the boxes. 

Thuisatelier

Maar wel alles in kleine stapjes.

zondag 24 mei 2015

Foodie =)

Van eten heb ik altijd gehouden. Dat werd op een bepaald punt best wel een probleem: ik at te veel, dus in mijn tienerjaren was ik een propje. Net voor mijn twintigste was ik het zat en viel toen 30 kilo af. Mijn verhouding tot eten kwam beter in balans en dat heb ik gelukkig zo weten te houden. Toch merk ik dat ik altijd een zwak zal blijven houden voor lekker eten. Met name als het voor me staat, kan ik moeilijk weerstand bieden. Ik houd van veel verschillende dingen, want ik heb alles leren eten. En zowel zoet als hartig, ik lust het allemaal.
Maar dacht ik dat ík van lekker eten hield, in 2002 leerde ik mijn man en schoonfamilie kennen: met een deels Indische inslag was het een en al eten wat de klok sloeg! En dat is nog steeds zo. Zodra ik een voet over de drempel zet bij mijn schoonouders, wordt mij gevraagd of ik een stuk taart wil. Of er is een uitgebreide maaltijd uitgestald op de keukentafel, waar ik direct kan aanschuiven. En heb je dat eenmaal op dan blijft er steeds maar nieuw eten aangerukt worden. De hoorn des overvloeds, letterlijk.
In feite is eten amusement voor ons allemaal. Zelf houd ik van koken en probeer regelmatig nieuwe recepten uit. Christian en ik gaan graag uit eten en laten ons dan soms verrassen met de gerechten die geserveerd worden en de heerlijke bijpassende wijnen. Dat is voor ons echt een avond uit. En wat is er leuker dan lekker in het gras neer te strijken om van een zelfbereide picknick te genieten?
Christian mijmert vaak over al het lekkers, dat hij in gedachten voor zich haalt: echte roomboterkoekjes, kwaliteitskroketten, goede friet, een versgebakken stokbroodje, baklava of een verfijnd taartje dat je alleen in een echte patisserie kan vinden... "Je mag me er 's nachts voor wakker maken, ja ik meen het!" zegt hij dan.
Dit was dan ook een perfectie inspiratiebron voor mijn tweeluik "Aan tafel", die met twee keer 90 x 120 wandvullend bij ons een plek in de keuken heeft gekregen.


Kunstencanvas.nl

En kleine Felix? Die wordt chagrijnig als hij niet op tijd eet en wordt zelfs helemaal wild bij het zien van vers brood. Die arme schat is erfelijk belast :) 

zaterdag 16 mei 2015

Polder

Geboren en getogen in de Zuidplas-polder kan ik het polderlandschap wel dromen. De groene weilanden met koeien en soms paarden of schapen. De slootjes, die deze landerijen afscheiden, al dan niet met riet in de kant. De boerderijen, waarvan de allermooiste nieuwe rieten daken hebben.
Na uitstapjes naar andere delen van Nederland, woon ik inmiddels alweer meer dan 10 jaar in Schoonhoven. Schoonhoven is een redelijk compact stadje, middenin het Groene Hart, met een klassiek centrum. De sfeer, vooral in mijn eigen buurtje, vind ik er geweldig.
De Krimpenerwaard, waarin Schoonhoven gelegen is, leent zich uitstekend om een heerlijke fietstocht doorheen te maken. Ik zeg altijd maar dat de polder onze achtertuin is. Je zit er binnen enkele minuten vanaf ons huis. Met de wind in je haren fiets je naar wens een klein of een groot rondje. Wordt het Vlist, Haastrecht of toch naar Gouda heen en terug?
Sinds een paar jaar heb ik een geweldige fiets, destijds gekocht voorbereidend op de gezinsuitbreiding. Nu gaan Christian en ik met kleine Felix in het kinderzitje voorin lekker een rondje fietsen. Zowel hij als wijzelf genieten dan volop.



En wat we dan onderweg niet allemaal tegenkomen, waar hij met zijn kleine vingertje naar wijst! Het inspireerde mij om er een aantal schilderijen met gedichten over te maken.

Zoals bijvoorbeeld e
en haas die door de weilanden rent, die je tot in de verte kan volgen:
KunstenCanvas.nl
Een eendje in de sloot, die duikend naar zijn eten zoekt en geniet van zijn dagelijkse zwemrondjes:
KunstenCanvas.nl
De kikker die -bijna onzichtbaar- met zijn gekwaak een eigen geluid aan de polder geeft:


KunstenCanvas.nl
In de loop der jaren ben ik de polder meer en meer gaan waarderen. Ik ben er nog lang niet uitgekeken.

zondag 10 mei 2015

Moederdag

Mijn tweede Moederdag vandaag! Er zijn mensen, die zeggen dat zo'n dag te commercieel is en dat het "iedere dag Moederdag hoort te zijn". Dat laatste is helemaal waar natuurlijk :) Maar het voelt toch wel erg goed om op Moederdag "bij de club" te mogen horen. Het is namelijk heel bijzonder om moeder te zijn.
De zwangerschap verliep heel goed, tot mijn geluk. Ik kijk terug op een ontzettend fijne tijd. Christian en ik waren voor de 20-weken echo alvast namen aan het verzinnen. We kwamen er nog niet echt uit, totdat er op een bepaald moment zo maar ineens een naam in mijn hoofd opkwam: Felix. Dit was de eerste naam die we allebei wel zagen zitten. We hielden dit voorlopig aan als "werktitel" toen uit de 20-weken echo bleek dat ons kind een jongetje was. Maar als je zo'n tijdelijke naam hanteert om je ongeboren kind aan te duiden, dan kun je op een gegeven moment niet meer terug: hij is dan gewoon Felix.
Op de kinderkamer wilde ik een schilderij ophangen, dat ik speciaal voor Felix zou maken. Het doek moest verbeelden welk gevoel ik voor hem had: het geluksgevoel om hem in ons leven te verwelkomen. Ook wilde ik de verwondering over dit nieuwe leven in mijn buik en de dankbaarheid ervoor laten terugkomen. Het werd een schilderij met hierin de vier elementen verwerkt: de lucht met de vogels, het water met de vissen, de aarde met de boom en de bloemen. Vuur heb ik verbeeld middels de zon en het hart (passie). 



Het grappige is dat ik me later realiseerde dat de naam Felix zelf ook "gezegend, voortvarend, gelukkig" betekent. En dat het dus niet alleen de naam van onze zoon zou zijn, maar tevens een treffende titel voor het doek.
Felix is nu bijna 15 maanden. Alle clichés blijken te kloppen en ik geniet er heel erg van om hem te zien opgroeien. Hopelijk krijgt het schilderij voor Felix ook een bijzondere waarde. Iets waar hij blij van wordt, iedere keer als hij ernaar kijkt.

vrijdag 8 mei 2015

Magnolia

Het sneeuwt roze blaadjes in de straat. Een prachtig gezicht. Wel jammer dat het meteen ook het einde van de bloesemtijd betekent. Die duurt me eigenlijk te kort. Daarom geniet ik ieder jaar weer extra van de uitbarsting van de natuur. De kransen van witte en roze bomen langs de weg, afgewerkt met gele bloemetjes in de berm: een schilderij op zich. Als ik geluk heb maak ik het nog maar zo'n 65 keer mee... 
En dan de magnolia, mijn favoriet. Op zich al een mooie boom, qua vorm, die vanaf een relatief korte stam breed uitlopende takken heeft (in elk geval de soort die ik nu in gedachten heb). De bloesem begint met ruwe knoppen en kleuren langzaam op. Dan besluiten ze zich te ontvouwen, eerst voorzichtig maar dan... in volle glorie. Daarna verwelken ze en vallen de dikke bloembladen op de grond. En dat is het dan, daar moeten we het mee doen. Slechts 1 keer in het jaar. Ik heb dit bloeimoment voor mezelf willen vastleggen in een schilderij. Later maakte ik er een gedicht bij. Die heb ik nu samengevoegd met het schilderij.
Het is in elk geval iets om tot volgend jaar mee te overbruggen :)

maandag 4 mei 2015

Koe-knuffelen

Alweer een aantal jaren geleden gaf ik samen met vriendin Z. een verjaardagscadeau aan een andere vriendin G.. Omdat G. een echte dierenvriend is -en bovendien vanaf haar veertiende vegetariër- dachten wij dat het leuk zou zijn om haar een workshop koe-knuffelen aan te bieden. En wij gingen mee :) Dus... op naar het Noord-Brabantse Hapert! Met zijn drieën stapten we in de auto, uitgerust met oude kleren en kaplaarzen. En die hadden we nodig, al was het alleen maar voor het regenachtige weer en de blubber op het boerenerf. Het was al met al een superleuke ervaring, maar... het verliep wel anders dan vooraf gedacht.
We waren in een grotere groep. Vooraf dacht ik namelijk dat ik er super zen van zou worden: het aaien en knuffelen van zo'n lieve koe. Ik was er dan ook helemaal klaar voor: ik hees me in een overall, samen met G. en Z.. Na een kop koffie met iets lekkers en een praatje van de boer, mochten we de stal in. Eerst aaiden en knuffelden we de kalfjes. Eindeloos lief natuurlijk, dus: so far so good. Daarna zochten we de grote koeien op, die lagen in de stal te rusten en te herkauwen. De groep mengde zich er langzaamaan tussen. De bedoeling was om de liggende koe te benaderen, haar te aaien en dan rustig op de rug van de koe te gaan liggen, om haar dan met je armen te omhelzen. Klonk goed. Maar eenmaal naast de koe was deze toch groter dan voorgesteld. Ik bedacht alle mogelijke scenario's waarbij ik per ongeluk vertrapt zou worden door de koe, wanneer al die poespas aan haar lijf haar te veel zou worden. Of dat de koe -met mij erop- op zou staan en zich vervolgens geen raad zou weten met de ballast op haar rug. De angst was, ondanks geforceerd lachen, op de foto's terug te zien. Het koe-knuffelen had bij G. bij nader inzien ook niet zo'n ontspannend effect. Maar Z, die toch al wat meer spiritueel is ingesteld, werd wèl heel zen. Ze zei zelfs bijna in slaap te vallen op de rug van de koe! 
Als laatste onderdeel van de workshop maakten we een schilderij. Daar genoot ik des te meer van en ik ging helemaal los met ouderwets waterverf op papier:


Na een lekkere lunch gingen we weer op huis aan. Het schilderij hing ik thuis ingelijst aan de muur en herinnerde me nog lang aan deze -mag ik wel zeggen- avontuurlijke dag. Net als de kaplaarzen van G., die nog enkele jaren in de achterbak van mijn auto zouden blijven staan...

zaterdag 2 mei 2015

Vissen

Mijn sterrenbeeld is Vissen. Daarvan wordt gezegd dat het creatieve en vooral dromerige mensen zijn. En dat geloof ik natuurlijk direct :) Wellicht dat mijn fascinatie voor echte vissen (de dieren dus) voortkomt vanuit dit dromerig karakter. Hoewel ik niet meteen in reïncarnatie geloof, zeg ik altijd gekscherend dat ik in een vorig leven een vis moet zijn geweest. Ooit op vakantie naar Kos deed ik een duikexcursie: compleet met zuurstoffles en wetsuit. Ik zag er niet uit (bleek later op de cheesy foto die ik na de duik heb aangeschaft) maar nog nooit heb ik me zo goed gevoeld als tijdens die duik!
Als het even kan bezoek ik tijdens vakanties een aquarium. In het buitenland heb je vaak hele mooie. Daar kijk ik dan ook mijn ogen uit. In het aquarium van Barcelona moest ik zelfs een traantje wegpinken bij het zien van een maanvis, zo ontroerd raakte ik ervan, want: zo mooi! Vissen zijn dan ook vanaf het moment dat ik begon te schilderen een belangrijke bron voor inspiratie. In een van mijn eerste werken met acrylverf (het kleurrijke doek is uit 2004) zie je duidelijk dat ik nog moest wennen aan de manier om hiermee te schilderen...


Een aantal andere, kleinere werken volgden, waarbij ik ook deels aan het experimenteren was.



Mijn laatste "vissenwerk" is met het gedicht een ode aan dit dier. Hierin uit ik mijn fascinatie, die waarschijnlijk ook altijd zal blijven.

Bubbel schilderij met gedicht
KunstenCanvas.nl

donderdag 30 april 2015

Tussen Kunst en Canvas



Dat moment dat het nog niet echt iets is, maar dat de contouren al duidelijk uitgezet zijn. En dat je het dan naar het volgende level moet trekken. Je weet nog niet precies hoe, maar je vordert gestaag. Op zo'n moment zou ik al veel verder willen zijn. Gelukkig heb ik inmiddels geleerd ook van het proces te genieten. En te aanschouwen wat er zich langzaam op het doek ontwikkelt...