maandag 4 mei 2015

Koe-knuffelen

Alweer een aantal jaren geleden gaf ik samen met vriendin Z. een verjaardagscadeau aan een andere vriendin G.. Omdat G. een echte dierenvriend is -en bovendien vanaf haar veertiende vegetariër- dachten wij dat het leuk zou zijn om haar een workshop koe-knuffelen aan te bieden. En wij gingen mee :) Dus... op naar het Noord-Brabantse Hapert! Met zijn drieën stapten we in de auto, uitgerust met oude kleren en kaplaarzen. En die hadden we nodig, al was het alleen maar voor het regenachtige weer en de blubber op het boerenerf. Het was al met al een superleuke ervaring, maar... het verliep wel anders dan vooraf gedacht.
We waren in een grotere groep. Vooraf dacht ik namelijk dat ik er super zen van zou worden: het aaien en knuffelen van zo'n lieve koe. Ik was er dan ook helemaal klaar voor: ik hees me in een overall, samen met G. en Z.. Na een kop koffie met iets lekkers en een praatje van de boer, mochten we de stal in. Eerst aaiden en knuffelden we de kalfjes. Eindeloos lief natuurlijk, dus: so far so good. Daarna zochten we de grote koeien op, die lagen in de stal te rusten en te herkauwen. De groep mengde zich er langzaamaan tussen. De bedoeling was om de liggende koe te benaderen, haar te aaien en dan rustig op de rug van de koe te gaan liggen, om haar dan met je armen te omhelzen. Klonk goed. Maar eenmaal naast de koe was deze toch groter dan voorgesteld. Ik bedacht alle mogelijke scenario's waarbij ik per ongeluk vertrapt zou worden door de koe, wanneer al die poespas aan haar lijf haar te veel zou worden. Of dat de koe -met mij erop- op zou staan en zich vervolgens geen raad zou weten met de ballast op haar rug. De angst was, ondanks geforceerd lachen, op de foto's terug te zien. Het koe-knuffelen had bij G. bij nader inzien ook niet zo'n ontspannend effect. Maar Z, die toch al wat meer spiritueel is ingesteld, werd wèl heel zen. Ze zei zelfs bijna in slaap te vallen op de rug van de koe! 
Als laatste onderdeel van de workshop maakten we een schilderij. Daar genoot ik des te meer van en ik ging helemaal los met ouderwets waterverf op papier:


Na een lekkere lunch gingen we weer op huis aan. Het schilderij hing ik thuis ingelijst aan de muur en herinnerde me nog lang aan deze -mag ik wel zeggen- avontuurlijke dag. Net als de kaplaarzen van G., die nog enkele jaren in de achterbak van mijn auto zouden blijven staan...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen