zondag 28 juni 2015

Note to self

Al sinds jaar en dag draag ik notitieboekjes met me mee. Voor die ene geniale ingeving...oef, je zal maar geen papier bij je hebben! En al heeft de (digitale) tijd geleerd dat je niet altijd papier nodig hebt, ik vind het vaak nog steeds het fijnst.

Het enige is dat je in de loop van de tijd ook te veel van die boekjes kan hebben verzameld. Dat komt omdat ze vaak leuk zijn vormgegeven. Bovendien zie je ze als kleine schatkistjes als ze eenmaal volgekrabbeld zijn. Het worden er steeds meer. En al die losse blaadjes met die "notes to self" zijn uiteindelijk niet echt meer overzichtelijk. Dan weet je het: soms moet je gewoon opruimen.


Mijn notitieboekjes

En wat die opruimsessies je niet opleveren! Zoals recepten voor appeltaart met kokos en gemberjam of cocktails met rare zelfbedachte namen, zoals "Big Smurf Assassination" (met blauwe limonade, roomijs en een scheut frambozensiroop). Muziek- en boekentips, bijvoorbeeld voor boeken van Sylvia Witteman: Staatsieportret van een stofzuiger en De Troost van een warm visje. Ook te vinden in de notitieboekjes: heel veel handige tips, waar ik veel profijt van zou hebben gehad als ik ze niet alleen had opgeschreven maar tevens had toegepast: triggerpoint-massage, 3 minuten mediteren per dag, en persoonlijke efficiëntie volgens "doe het nu"-principe, om maar een indruk te geven.
Verder oneindig veel to do's, waarvan ik sommige uiteindelijk maar gewoon in het rijtje "To do ever" heb gezet en een aantal bestsellers door M.M. van der Wal in blurb-formaat.
En genoteerde wachtwoorden, die ik nu zo langzamerhand in een beter systeem aan het vastleggen ben...

Het belangrijkste wat dit doorbladeren mijn opleveren is heel veel inspiratie voor nieuwe schilderijen! Deze is ontstaan door een simpel krabbeltje in een van mijn boekjes op het moment dat ik het zingen van een merel waarnam:



Maar ook een gedichtje, wat ik al eerder had geschreven, verraste mij toen ik mijn notitieboekje opnieuw doorlas. Ook hier besloot ik een schilderij van te maken:


www.kunstencanvas.nl

Zo krijgen deze notities voor mij een nieuwe waarde. Door de schilderijen op te hangen heb ik tevens een manier gevonden om ze te delen met anderen.

vrijdag 19 juni 2015

Marsman-methode

Soms ben je zo druk en geabsorbeerd in je gewone leven, dat je je niet meer bewust bent van de bijzonderheid van de dingen om je heen. We rijden in onze auto's, we doen onze boodschappen in de supermarkt, we bellen met onze telefoons, we gaan hardlopen in het park, etc. om zo maar eens wat te noemen. Maar als je die dingen eens stuk voor stuk gaat analyseren, dan kom je erachter hoe vreemd die dingen stuk voor stuk zijn.... als je niet van deze planeet zou zijn. Craig Raine schreef daar in 1979 eens een gedicht over: A MartianSends a Postcard Home. Ooit kreeg ik dit als onderwerp in een Engelse les en ik ben het daarna nooit vergeten. Het heeft indruk op me gemaakt, want ik vond het geweldig hoe normale, dagelijkse dingen zo prachtig kunnen worden omschreven, dat je er nog lang over na blijft denken.

Ballpointtekening, uitgeknipt en op een cassetteband-kartonnetje geplakt (d.d. +/- 1996)

Tegenwoordig pas ik het zo nu en dan eens toe als een meditatie-oefening. Verveeld met wat ik op dat moment aan het doen ben, bedenk ik me ineens: maar wacht eens, waaróm doe ik wat ik doe? En zo analyseer ik bijvoorbeeld waarom ik de vaatwasser aan het uit- en inruimen ben. Ik word me gewaar van hoe vreemd het eigenlijk is, om de kopjes en borden van de ene plek naar de andere te verplaatsen, het ene moment vies en het andere weer schoon. In de file bedenk ik me hoe vreemd het is om allemaal in je eigen kleine hokje met wielen in rijtjes achter elkaar te staan en te wachten. En op mijn werk bij IKEA moet ik altijd een beetje gniffelen wanneer hordes mensen grote karren met platte pakketten ombeurten wegrijden en passend proberen te schikken in hun eigen voertuigen.

Ik noem het de Marsman-methode. En het werkt: hoe chagrijnig ik ook ben, pas ik 'm toe, dan moet ik altijd even glimlachen.


zaterdag 13 juni 2015

Quincy

Quincy was van 2008 tot 2011 onze hond. Als dame op leeftijd, een Westie van ruim 10 jaar oud, kwam ze eigenlijk heel plotseling bij ons. Christian en ik hadden het er wel eens over gehad, dat we het best leuk zouden vinden om een hondje te nemen. Tot dan toe niets concreets. Maar toen was daar Quincy: door de vrouw van zijn baas werden Christian en Quincy aan elkaar voorgesteld. Het bleek liefde op het eerste gezicht, wederzijds. Quincy kon niet meer verzorgd worden door haar eerdere baasje, want die werd opgenomen in een verpleeghuis. Christian vroeg me of wij haar in huis wilden nemen. Ik kon alleen maar ja zeggen natuurlijk.



Quincy had een heel eigen karakter en we moesten vaak om haar lachen. Die keren dat ze niet vooruit te branden was tijdens een blokje om. Of, als het regende, zich al schrap te zetten in de deuropening, waarna we haar maar gewoon onder de arm meenamen naar het einde van de straat, zodat ze tenminste snel naar huis zou hobbelen. Ook haar enthousiasme als je het woord "koekje" noemde: dan maakte ze kleine sprongetjes -iets wat ze normaal niet deed- omdat ze iets lekkers zou krijgen. Het grappigste was het wel als ze een hond of ander dier op tv zag: dan rende ze naar de tv en klom half op de tv-kast om tegen het beeldscherm aan te blaffen. En verder was het ontzettend schattig om te zien hoe dol Quincy op Christian was en hoe ze naar hem uitkeek als ie bijna thuiskwam. 

Met Quincy hebben we veel bij de dierenarts gezeten. Ze was zogezegd een "maandagmorgenmodelletje". Veel klachten die in eerste instantie niet makkelijk konden worden opgelost. Later bleek er toch een behandeling, die goed aansloeg, waardoor ze begin 2011 voor haar doen -en haar leeftijd- vrij fit was. Helaas overleed ze in april aan ouderdom.

Dag lieve Quincy, bedankt voor de mooie tijd samen. Ik ben blij dat we je nog een aantal mooie jaren hebben kunnen geven.

schilderij met gedicht Waf! hond
www.kunstencanvas.nl



woensdag 10 juni 2015

Genieten


Lang vond ik het moeilijk om te genieten. Vroeger wist ik eigenlijk niet eens wat het precies was. Ik weet nog dat ik mijn vader zo rond mijn 15e eens vroeg wat dat nou eigenlijk was: genieten. Hij antwoordde dat genieten was dat je je bedenkt dat je iets erg fijn vindt, wat je op dat moment doet of waar je bent bijvoorbeeld. Zo simpel dus dacht ik. Maar tegelijkertijd zo moeilijk! Me ergens op verheugen lukte en ook het achteraf mijmeren over wat geweest was. Maar de momenten die het waard waren om van te genieten, waren voorbij voordat ik het wist. Dat vond ik jammer. Vanaf dat moment werd dat mijn missie: je bedenken dat iets leuk of fijn is op het moment dat je het beleeft.
Pas nu, na twintig jaar, durf ik volmondig te zeggen dat het me soms echt lukt om te genieten op de momenten, die er toe doen. Ik heb in de afgelopen jaren geleerd over mindfulness, waardoor ik me bewust ben geworden van het Hier&Nu. Maar laat ik eerlijk zijn: ik ben nog lang geen Zen-boeddhist (dat komt over 30 jaar pas). Het lukt me lang niet altijd. Dan ben ik te gehaast of gestresst, zoals iedereen dat wel kent. Als het me wel lukt, kan ik mijn batterijtje echt opladen met die geniet-momenten. Vooral Christian en Felix dragen er in grote mate aan bij. Felix is mijn kleine inspirator op dat gebied ^^


Heerlijk zen

En ook helpt het om echt eens op je krent stil te gaan zitten, niks doen, bij voorkeur in de zon. Zoals gisteren, heerlijk!


Belangrijk, dus ik zorg ervoor dat ik blijf oefenen in genieten! Ik verheug me er nu al op...

Wijsheid op een tegel

maandag 1 juni 2015

We zijn "live"!

Vandaag was de Grote Dag: vandaag heb ik www.kunstencanvas.nl gelanceerd! Ik voelde de deadline al enige weken. Kreeg ik het wel allemaal op tijd voor elkaar? Met de spaarzame tijd die ik tot mijn beschikking had, kon ik steeds maar een beetje doen. Werken, moederen, huishouden, sporten, sociale afspraken en een leuke echtgenote zijn... Maar toch is het gelukt: ik heb op aanraden van Christian de kleine stapjes die ik deed steeds gevierd als een puntje wat ik op mijn to-do-lijstje kon afvinken. En het werkte. Ik moest me niet concentreren op dat wat nog niet was gedaan, maar op dat wat ik al gedaan had. Dat voelde inderdaad goed. Hoera, weer iets gedaan!


Grand Opening

En vandaag vierde ik al die kleine punten bij elkaar: ik ben "live"! Wat een bijzonder gevoel om de virtuele deuren van je eigen webshop te mogen openen. Ik heb me uitgeleefd op de cupcakes die het geheel feestelijk aankleedden. Ik heb -midden op de dag- een fles bubbels opengemaakt ("Dat zouden meer mensen moeten doen!") en ik heb zelfs nog gespeecht! Ik was me er super van bewust dat dit een speciaal moment was. Zo trots!

Kunst&Canvas cupcakes :)

Natuurlijk moet er nog steeds heel veel gedaan worden. Nieuwe werken schilderen (nog zoveel inspiratie te verwerken), blogs schrijven, marketing, acquisitie, social media. Eigenlijk ben ik pas net begonnen. Maar... voorlopig heb ik deze mijlpaal behaald. En ik ga er super van genieten om de rest van het avontuur te beleven, want ik vind het allemaal heel erg leuk om te doen en te maken. It ticks all the boxes. 

Thuisatelier

Maar wel alles in kleine stapjes.