dinsdag 6 oktober 2015

Nachtburgemeester van Rotterdam

Er zijn weinig mensen eigenzinniger, vergeleken met Jules Deelder. Zijn gedichten zijn grappig, ontroerend, droog, nuchter, mooi, zeer kort of juist langer en doen je over dingen nadenken.

Jules Deelder - Nachtburgemeester van Rotterdam

Een voorbeeld daarvan:

DAT JE TEWEEGBRENGT

Dat je teweegbrengt
is van meer belang
dan wat je teweegbrengt

Hij blijft in elk geval in mijn hoofd rondzingen. Het gedicht "Voor Ari" dat Deelder voor zijn dochter schreef, vind ik prachtig. In de fietsbuis van de Benelux-tunnel, waar ik rond 2003 zo ongeveer naast woonde, is dit gedicht in de muur met tegels vastgelegd. Omdat dit volgens zeggen letterlijk één van de langste gedichten ter wereld is, ademt deze fietser die er een filmpje van gemaakt heeft, aan het einde van het gedicht minstens vier keer zo zwaar als aan het begin.

Een ander gedicht wat me steeds pakt is "Vader op Zoon":

VADER OP ZOON

We liepen door de duinen
Het was een uur of vier
We zagen de ochtend gloren
We waren verschrikkelijk hier

Er werd geen woord gesproken
De stilte was genoeg
We werden opnieuw geboren
We waren in korte broek

M’n vader en ik en m’n vader
We wisten méer dan ooit
dat wij dezelfde waren
en die verandert nooit.

Hoewel ik noch vader, noch zoon ben, ben ik wel moeder van een zoon èn ook dochter van een vader. Ik kan me dus wel een inbeelding maken van de voorgestelde situatie.

Je familie zoek je niet uit. Ze kan soms het bloed onder je nagels vandaan halen. Anderzijds is het bijzonder te bedenken, dat je zo verbonden bent met een groep mensen, met betrekking tot de bloedband, terwijl je soms qua inzichten lichtjaren van elkaar verwijderd kan zijn. En wat betreft je ouders: hadden zij elkaar niet ontmoet of op bepaalde momenten andere keuzes gemaakt in hun leven, dan zou je er domweg niet zijn geweest...!

Het is een leuke speling van de natuur, dat voordat je het goed en wel in de gaten hebt, je plotseling bent gaan lijken op je vader en/of moeder, met alle ergerlijke trekjes aan toe. Maar, zoals Deelder al wist, had je dit dus eigenlijk nooit kunnen voorkomen, want "je bent dezelfde en die verandert nooit". Ik moet me dan ook nu al bedenken, dat ook Felix zich ooit aan mij zal gaan ergeren en tegelijkertijd: dat hij meer op mij zal lijken dan hem zelf lief is.

Maar dat is, mits ik het gedicht juist interpreteer, niet waar het Deelder hier om gaat. Wat hij wil overbrengen in de coupletten is, het moment dat je je ineens realiseert dat je je met die ander, zonder dat je daar woorden voor nodig hebt, ontzettend verbonden voelt. Dat is een heel mooi moment, wat ikzelf nu meerdere keren heb ervaren. Geweldig dat Deelder dit in een vers heeft weten te vatten.


Sinds de geboorte van Felix in februari 2014, ben ik me -meer dan ik al was- bewust van hoe snel het leven gaat. Soms heb ik het gevoel dat ik alle rollen tegelijkertijd beleef. Dat ik mezelf nog wel het kind kan voelen, maar nu ook veel meer mijn ouders begrijp in wat zij hebben doorgemaakt toen ik nog klein was. De tijd blijft voort-zoeven, want ik zie Felix ook snel opgroeien. De tijd die je met je dierbaren doorbrengt blijkt kostbaar: ik kan maar beter "verschrikkelijk hier" zijn op zulke momenten. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen